Wypad na Blizne i Jelonki – starcie zbrojne podczas obrony Warszawy w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku.
Na wieść o rozpoczęciu polskiego przeciwuderzenia nad Bzurą wielu wyższych oficerów Armii „Warszawa” i Dowództwa Obrony Warszawy domagało się podjęcia akcji ofensywnej na zachodnim przedpolu stolicy. Dowódca Armii „Warszawa” gen. Juliusz Rómmel był temu jednak zdecydowanie przeciwny. Po wielu dniach zwłoki wyraził zgodę jedynie na zorganizowanie lokalnego wypadu. Uderzenie na Blizne i Jelonki, przeprowadzone 18–19 września siłami trzech batalionów piechoty pod dowództwem ppłk. Leopolda Okulickiego, przyniosło skromne zdobycze terenowe, okupione dużymi stratami. Nie wpłynęło również na położenie armii „Poznań” i „Pomorze”.
Geneza
9 września polskie armie „Poznań” i „Pomorze” rozpoczęły zwrot zaczepny nad Bzurą. Jednym z jego efektów było znaczące osłabienie niemieckiego nacisku na Warszawę. W walki nad Bzurą zostały bowiem zaangażowane wszystkie siły niemieckiej 8 Armii oraz część 10 Armii. Na zachodnim przedpolu Warszawy pozostała jedynie 31 Dywizja Piechoty.