Planowane uderzenie nie doszło do skutku. Wieczorem 16 września, już po opracowaniu planu działania i wydaniu rozkazów wykonawczych, gen. Rómmel rozkazał odwołać natarcie. W rozmowie z gen. Czumą planowaną akcję określił mianem „wielkiego nonsensu”.
Przebieg boju Przygotowania thumb|Leopold Okulicki (przed 1939) thumb|Polski czołg lekki 7TP. Maszyny tego typu zostały wykorzystane podczas wypadu na Blizne i Jelonki Ostatecznie płk Marian Porwit uzyskał zgodę na zorganizowanie jedynie lokalnego wypadu. Udział wziąć w nim miały: Batalion Stołeczny pod dowództwem mjr. Józefa Spychalskiego, I batalion 360 pp pod dowództwem mjr. Feliksa Mazurkiewicza i IV batalion 360 pp pod dowództwem mjr. Stanisława Piękosia. Wsparcie artyleryjskie zapewniały 47 dac i 1. dywizjon 9 pac. W wypadzie wzięły także udział pozostające jeszcze na służbie czołgi 7TP (dwa plutony). Dowództwo nad tym niewielkim zgrupowaniem otrzymał szef sztabu odcinka „Warszawa-Zachód”, ppłk Leopold Okulicki. Jego zadanie określono w następujący sposób: „Natrzeć po osi Górce – Blizne dla ściągnięcia jak najwięcej sił niemieckich na siebie”.