Spalono na nim liczne książki, zwłaszcza napisane przez twórców, których stowarzyszenie uznawało za anachronicznych, czy też hołdujących przestarzałym wzorcom, takich jak Rosalia Aguinaldo, Julian Cruz Balmaseda, Florentino Collantes, Hermenegildo Cruz, Lope K. Santos, Antonio Sempio i Teodoro Virrey. Nie była to przy tym agresywna próba ataku na samą tylko starszą czy też bardziej tradycyjną literaturę. Wśród publikacji, które wówczas spłonęły, znalazły się bowiem również te pióra samych członków stowarzyszenia. Poprzez ich zniszczenie uznawali je za niegodne przekazania potomnym oraz manifestowali swoje oddanie sprawie odnowy tagalskiej literatury, na której rzecz byli gotowi poświęcić nawet część własnego dorobku.
Znaczenie Kapisanang Panitikan znalazło swoje miejsce w filipińskiej pamięci zbiorowej. Wspomniany wyżej wiec z marca 1940 uważa się za pierwszą manifestację literacką w historii Filipin.
Stowarzyszenie zdołało zgromadzić w swoich szeregach twórców i intelektualistów o różnorodnych zainteresowaniach, często wyróżniających się na tle sobie współczesnych postaci filipińskiej kultury.