Jan Stefan Manitius (ur. 19 kwietnia 1911 w Zduńskiej Woli, zm. 14 czerwca 1996 w Krakowie) – polski inżynier, specjalista w zakresie elektrotechniki, automatyki napędu, energoelektroniki.
Życiorys Urodził się w Zduńskiej Woli 19 kwietnia 1911 roku.
Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej ukończył w 1935 roku, uzyskując dyplom inżyniera elektryka, ze specjalnością maszyny elektryczne.
Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1954 roku, profesora zwyczajnego w 1964 roku.
W latach 1936–1939 pracował w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych w Warszawie, zajmując się głównie maszynami elektrycznymi do zasilania dużych radiostacji. Opracował wówczas szereg oryginalnych konstrukcji maszyn, które następnie zostały opatentowane. Po wybuchu wojny został ewakuowany wraz z częścią załogi PZTiR do Rumunii. Stamtąd przedostał się do Francji, gdzie otrzymał przydział do 2. Dywizji Strzelców Pieszych Armii Polskiej. Podczas internowania w Szwajcarii został przydzielony do obozu uniwersyteckiego w Winterthur, gdzie pod opieką Politechniki w Zurichu zorganizowano kształcenie internowanych żołnierzy. Sprawował tam funkcję asystenta maszyn elektrycznych (1940–1941) przy szwajcarskim wykładowcy na Wydziale Elektrotechniki.