Stosowaną techniką był olej lub tempera.
W późniejszej, dojrzałej twórczości artystki – malarstwie olejnym na płótnie – zaczęły dominować symboliczne obrazy przedstawiające dylematy moralne i etyczne człowieka. Sprzeczności wewnętrzne, walka dobra ze złem, chciwość, ubóstwo i tragedia to powszechne tematy artystki. Postaci były przedstawiane z pewną tendencją do deformacji i przerysowania. Malowała także sceny alegoryczne i miłosne. Liczną grupę prac stanowiły melancholijne krajobrazy zdominowane przez uschłe drzewa i kwiaty.Twórczość Dąbkowskiej-Skriabin ma głębokie przesłanie społeczne. To sprawia, że jej twórczość ma charakter ponadczasowy, ogólnoludzki, uniwersalny. Widać w niej zarówno świetny warsztat malarski, jak też wrażliwość na kwestie etyczne i moralne. Artystka piętnuje zachłanność, chciwość i inne cechy ludzkie sprawiające, że świat jest gorszy niż mógłby być. Wpisuje się ona w nurt sztuki zaangażowanej, emocjonalnej, nieobojętnej na kwestie egzystencjalne.Zasadniczą cechą elementu twórczości Dąbkowskiej jest nastrój. "Obrazy Dąbkowskiej przemawiają nie zamierzonym nastrojem smutku. Smutek unosi się nad miastem, smutni są ludzie w tych obrazach.