Majolika W 1973 Hanna Dąbkowska – Skriabin porzuciła tkaninę na rzecz ceramiki artystycznej, zwanej majoliką. Tworzyła ją razem z mężem – Jerzym. On formował przedmioty z gliny, ona je malowała. Twórczość Skriabinów była ewenementem, nie mając precedensu w ceramice współczesnej. Od dawna majolika nie była przedmiotem poszukiwań twórczych, a raczej interesowała muzeologów i kolekcjonerów. [...] Artystyczny wyraz majoliki Skriabinów jest odrębny. Odbiega zarówno od nieborowskich przykładów, bliskich dawnym włoskim wzorom, jak również nie podporządkowuje się bez reszty żadnej wybranej tendencji panującej w ceramice współczesnej. Przedmioty te starają się ukazać swoją niezależność mimo niezaprzeczalnych związków z tradycją i teraźniejszością. Są to najczęściej wazony, wazy, świeczniki, talerze, czarki i kufle niewielkich rozmiarów.