mały|Antyfona O clavis David na dzień 20 grudnia (wersja z Antiphonale Monasticum wydanego w 1934) Wielkie Antyfony (łac. antiphonae maiores) – antyfony do Magnificat siedmiu ostatnich dni Adwentu, używane w obrządku rzymskim, niektórych zależnych odeń obrządkach i niektórych innych Kościołach.
Miejsce w liturgii W obrządku rzymskim Adwent obejmuje cztery niedziele przed uroczystością Narodzenia Pańskiego. Wielkich Antyfon używa się przez siedem ostatnich dni tego okresu, czyli od 17 do 23 grudnia. Dni te odznaczają się pewnymi cechami szczególnymi w porównaniu z pozostałymi dniami powszednimi Adwentu: w tradycyjnym obrządku rzymskim mają wyższą rangę liturgiczną (są II klasy, pozostałe dni Adwentu są III klasy), natomiast w nowym obrządku rzymskim (zreformowanym po Soborze watykańskim II) są one poświęcone wspominaniu przygotowania do obchodów narodzin Chrystusa, w odróżnieniu od poprzedzających dni Adwentu, których tematem jest raczej przygotowanie na powtórne przyjście Chrystusa.
Wielkie Antyfony są to antyfony do Magnificat, używane w nieszporach. Śpiewa się je dwa razy, przed i po pieśni Maryi (w obu wersjach obrządku rzymskiego). Melodie wszystkich antyfon są podobne i należą do drugiego modusu.