Szkoła düsseldorfska () – kierunek muzyki elektronicznej, który zaczął się kształtować w 1970 roku w Düsseldorfie i rozwijał się aż do 1986 roku. Dzięki czemu utwory z tego nurtu poza tym, że cechowała je perkusyjna, transowa motoryka (styl ten został zapoczątkowany przez perkusistę Can, Jakiego Liebezeita, zaś później nazwany przez dziennikarzy Motorik, od niemieckiej gry słów oznaczających „umiejętności motoryczne”, co miało przywoływać skojarzenia z powtarzającym się, nieustannym doświadczeniem jazdy po autostradzie). Miały charakter trochę bardziej przystępny i do tego bliższy muzyce pop (chociaż nie w każdym przypadku, ponieważ styl każdego z wykonawców, miał charakter mniej lub bardziej awangardowy), niż to, co robili artyści wywodzący się ze szkoły berlińskiej (Florian Schneider z zespołu Kraftwerk twierdzi, ze choć muzycy tutaj byli świadomi tego, co robili twórcy z Berlina, tacy jak Tangerine Dream – to wymiana inspiracji między nimi była niewielka, m.in. z powodu ówczesnych trudności politycznych związanych z podróżowaniem do Berlina Zachodniego). Kierunek ten, choć dziś w dużej mierze zapomniany poza terenem Niemiec. Ukształtował, bądź wydatnie pomógł w rozwoju tej części popularnej muzyki elektronicznej, która zaistniała w powszechnej świadomości.