Dholawira – starożytna osada protomiejska na terenie należącym do cywilizacji doliny Indusu, obecnie stanowisko archeologiczne w zachodnich Indiach, w stanie Gudźarat, w dystrykcie Kaććh. Lokalnie znane także jako Kotada timba. Stanowisko stanowi jedne z najlepiej zachowanych ruin kultury harappańskiej. Osadę często nawiedzały trzęsienia ziemi, w tym jedno szczególnie silne około roku 2600 p.n.e.Lal, B. B., & General, F. D. (2010). HOW DEEP ARE THE ROOTS OF INDIAN CIVILIZATION?--An archaeological and Historical Perspective.
W 2021 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO pod nazwą Dholawira – miasto kultury harappańskiej.
Lokalizacja Dholawira położona jest na szerokości geograficznej Zwrotnika Raka. Jest piątym co do wielkości znanym ośrodkiem kultury harappańskiej w ogóle, a na terenie samych Indii jest największym ośrodkiem należącym do tej cywilizacji. Położona na wyspie , na terenie sezonowego solniska o nazwie Wielki Rann. Ruiny miasta mają kształt czworoboku i zajmują powierzchnię 47 hektarów. Leżą one pomiędzy dwoma sezonowymi strumieniami, Mansar na północy i Manhar na południu. Uważa się, że miejsce to było zamieszkane od ok. 2650 p.n.e., stopniowo wyludniając się po ok. 2100 p.n.e., a następnie zostało na krótko opuszczone, by zostać ponownie zamieszkałym przed 1450 p.n.e.