W armii zaborczej służył do 20 października 1918 i ukończył w niej szkołę oficerów rezerwy.
W listopadzie 1918 w Krakowie wstąpił do 1 pułku artylerii (późniejszego 1 pułku artylerii polowej) i objął w nim dowództwo I dywizjonu. Na wojnie z Ukraińcami walczył pod Lwowem, Przemyślem, Bartatowem i Gródkiem Jagiellońskim. W marcu 1919 został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 7 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana i przydzielony z dniem 1 grudnia 1918 do 1 pułku artylerii polowejDz. Rozk. Wojsk. Nr 53 z 15 maja 1919, poz. 1652.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 55 z 20 maja 1919, poz. 1734.. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Departamencie V Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W latach 1923–1924 był przydzielony do Departamentu III Artylerii i Uzbrojenia MSWojsk. na stanowisko kierownika referatu, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowy Zakład Uzbrojenia Nr I.