Gary Ronald McFarland (ur. 23 października 1933 w Los Angeles, zm. 2 listopada 1971 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk jazzowy, wibrafonista, wokalista, kompozytor, aranżer i dyrygent. Jeden z najważniejszych innowatorów w jazzie orkiestrowym pierwszych lat 60. XX wieku.
Życiorys Urodził się w Kalifornii, ale dorastał w Oregonie w miejscowości Grand Pass. Jego rodzicami byli: Bovy Eugene i Mary Margaret z d. Fillion. Miał dwóch braci: Gerwina Eugene’a i Douane’a Douglasa. Był wszechstronnie uzdolniony. W dzieciństwie sam nauczył się grać boogie-woogie na domowym pianinie. Jazzem zainteresował się podczas służby wojskowej. Wtedy też próbował grać na trąbce i puzonie. Ostatecznie w 1955 zdecydował się – podobno z nudów – na wibrafon i zakupił instrument.
W 1959 ukończył letni kurs w The Lenox School of Jazz. Absolwentami działającej w latach 1957–1960 letniej szkoły jazzu w miejscowości Lennox w stanie Massachusetts byli m.in. saksofonista Ornette Coleman, kompozytor David Baker, pianista Paul Bley i gitarzysta Attila Zoller. Nauczali w niej tacy luminarze jazzu, jak Dizzy Gillespie, Percy Heath, Connie Kay, Jim Hall i Max Roach. Dzięki swojemu talentowi otrzymał stypendium w bostońskim Berklee College of Music. Studiował tylko przez jeden semestr.