Następnego dnia, 16 czerwca, Korpus Janczarów został oficjalnie rozwiązany. Rozwiązane zostały także oddziały spahisów. W kolejnych tygodniach rozwiązane i zlikwidowane zostały wszystkie garnizony janczarskie na prowincjach. Większość garnizonów została wzięta z zaskoczenia i zdemobilizowana. Żołnierze w większości wrócili w szeregi społeczeństwa. Egzekucje i zsyłki przeprowadzone były tylko w miejscach, gdzie stawiano opór (Izmit, Widyń, Edirne) . Państwo pozostało bez zorganizowanych sił zbrojnych, wobec czego sułtan skupił swoje wysiłki na organizacji nowej armii (Wyszkoleni Zwycięscy Żołnierze Mahometańscy).
Rozwiązany został zakon derwiszy bektaszyckich, który był związany z janczarami od XV wieku. Wielu członków zakonu zostało zabitych, a pozostali zostali poddani nadzorowi przez ortodoksyjny zakon nakszibendi. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku doszło do odrodzenia kultury i praktyk religijnych bektaszytów.
Ulemowie utracili swoje zbrojne ramię. Sułtan korzystając z ich osłabienia poddał rządowej kontroli majątki fundacji religijnych (evkaf), do czego z czasem stworzony został dyrektoriat (a później ministerstwo).