thumb|Tablica pamiątkowa poświęcona dąbskim Żydom w Lesie Rzuchowskim Getto w Dąbiu – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów na terenie Dąbia nad Nerem.
Historia Getto powstało w lecie 1940 roku (Tomasz Kawski podaje jednak datę 15 lipca 1941 roku), utworzone zostało w kwartale ulic Kilińskiego i Asnyka. W getcie uwięziono około 1100 Żydów, w jednym domu mieszkało często 10 osób. Przez cały okres istnienia było gettem otwartym, opuszczenie getta było możliwe ze specjalną przepustką. Żydzi zatrudnieni byli w zakładach rzemieślniczych w mieście, pracowali również przy sprzątaniu ulic i parków. Synagoga i bet midrasz wykorzystywane były jako magazyny.
W lipcu 1941 roku utworzono w getcie Judenrat, jego prezesem ustanowiono Josefa Diamenta. Pod koniec lata 1941 roku około 200 Żydów z Dąbia zostało deportowanych do obozów pracy niedaleko Poznania, większość z tych osób została rok później deportowana do Auschwitz-Birkenau. 9 grudnia 1941 roku władze getta wysłały swojego posłańca, Lajwa Wołkowicza, do Koła, chcąc zebrać informacje na temat losu Żydów z kolskiego getta, których w tym czasie wywożono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem.