należy do właściwej kultury harappańskiej, a później do jej schyłkowych odmian.
Okres I Ślady pierwszej ludzkiej osady na stanowisku w Rangpurze są zlokalizowane na północno-zachodnim stoku wzgórza w pobliżu dawnego koryta rzeki Bhadar. Jedynymi artefaktami archeologicznymi z tej epoki kulturowej są mikrolity, między innymi groty włóczni, wiertła, skrobaki, drobne narzędzia trójkątne. Materiałem był krzemień, jaspis bądź agat. Brak jakiejkolwiek ceramiki z tego okresu. Tę należącą do późnej epoki kamienia kulturę oddziela od kultury harappańskiej (II) gruba na blisko metr warstwa osadów, świadcząca o tym, że stanowisko było na długi czas opuszczone.
Okres IIA Kulturowo okres II nie ma nic wspólnego z poprzedzającym go okresem I. Z wykopalisk tego okresu wyjawia nam się obraz miasta typowego dla rozwiniętej (właściwej) kultury harappańskiej. Domy mieszkalne budowano z cegły wypalanej, a wznoszono je, podobnie jak w innych miastach (np. Mohendżo Daro), na uprzednio wybudowanych platformach z cegły mułowej. Miało to na celu podniesienie poziomu terenu i ochronę miasta przed powodzią. Domy wyposażone były w łazienki, z których woda odprowadzana była murowanymi, ceglanymi kanałami, tworzącymi spójny system na terenie miasta. Licznie występuje ceramika w odmianach czerwonej, płowej i szarej.