Getto w Sompolnie powstało w 1940 roku, kiedy to wszystkich mieszkających w mieście Żydów zmuszono do opuszczenia swoich domów i przeniesienia się do budynków przy kilku ulicach na skraju miasta. W getcie mieszkało około 1200 Żydów z Sompolna oraz kilka rodzin żydowskich uchodźców z okolic Poznania. W 1941 roku około 200 osób zostało deprotowanych do obozów pracy w Niemczech. Więźniowie getta organizowali w tajemnicy uroczystości szabatowe. Przez cały okres funkcjonowania getta nie urodziło się w nim żadne dziecko, wojnę przeżyło tylko jedno żydowskie dziecko z Sompolna.
8 grudnia 1941 roku małą grupę Żydów wysłano do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. 1 lutego 1942 roku do miasta przybyły oddziały policji. W nocy z 2 na 3 lutego funkcjonariusze Gestapo i policji niemieckiej wkroczyli do żydowskich mieszkań i nakazali im opuścić je. Żydzi zostali następnie przetransportowani ciężarówkami i przewiezieni na stację kolejową, gdzie zamknięto ich w drewnianym garażu. Niektórym Żydom udało się uciec ze stacji kolejowej i ukryć się u swoich polskich sąsiadów.