Brakuje dachu, ma zawaloną podłogę i sklepienie krypty oraz przeprute dolne partie narożnych ścian, co całkowicie zniekształciło pierwotny kształt otworów.
Wartości artystyczne kaplicy Na tle skromnych fundacji sakralnych Józefa Aleksandra Jabłonowskiego kaplica w Jabłonowie Litewskim wyróżniała się zarówno zamysłem kompozycyjnym, sprzęgniętym z całościową koncepcją przestrzenną rezydencji, jak i samą formą. Została ulokowana na obrzeżu założenia, frontem w kierunku pałacu, z którym łączyła ją oś wyznaczona aleją, z której do dziś przetrwało kilka starych lip. Inspiracją dla barokowej bryły o centralnych planie posłużył kościół w Wołczynie, zbudowany z fundacji Stanisława Poniatowskiego w latach 1729–33 według projektu Jana Zygmunta Deybla. W jabłonowskiej kaplicy powtórzono literalnie jego rzut i zamysł przestrzenny, wymiary, proporcję bryły i dyspozycję ścian. Natomiast wczesnoklasycystyczna dekoracja elewacji, zrealizowana po 1771 r., należy stylistycznie już do nowej epoki, stanowiąc zapewne jeden z najwcześniejszych przykładów klasycyzmu na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego. Składają się na nią prostokątne płyciny wypełnione drobnymi, nieregularnymi ułamkami sczerniałej rudy darniowej skontrastowanej z białym tynkiem.