Osadnicy należeli do pruskiej szlachty (nobiles) i pochodzili prawdopodobnie z północnej Warmii. Nadania otrzymali na prawie pruskim (różniącego się od chełmińskiego), wobec czego należeli do tzw. wolnych ("ziemian"). Podobnie jak właściciele innych majątków rycerskich, byli zobowiązani do służby zbrojnej na rzecz zakonu krzyżackiego, w ramach chorągwi wystawianej przez kapitułę warmińską.
Z czasem w ziemi Bertingen i sąsiedniej Gudikus powstały kolejne wsie (min. Jaroty w 1342, Bartąg i Tomaszkowo w 1345). Te dwa obszary osadnicze utworzyły komornictwo olsztyńskie, na czele którego z nadania kapituły warmińskiej stanął komornik Sanglade, który urzędował w zameczku w Bartążku. Prawdopodobnie w 1345 roku kolejny wójt Bruno von Luter rozpoczął budowę nowego murowanego zamku, jakieś 9 km na północ od Bartążka, w dogodnym zakolu Łyny (obecny zamek kapituły warmińskiej w Olsztynie).
W maju 1348 roku do zameczku w Bartążku przybyli najwyżsi przedstawiciele kapituły z Fromborka, aby przeprowadzić wizję lokalną do założenia w pobliżu nowego zamku miasta kapitulnego – Olsztyna.