U samca siódmy sternit ma bardzo słabe wykrojenie na tylnej krawędzi, sternit ósmy szeroko-trójkątny obszar gładkiego oskórka pośrodku i wyraźne, acz płytkie wykrojenie tylnej krawędzi, a sternit dziewiąty rozszerzenie pośrodku długości, dwa rozbieżne szeregi szczecinek na gładkim dysku i wyraźne wykrojenie tylnej krawędzi. Genitalia samca mają przewężone w części nasadowej i rozszerzone w części środkowej paramery oraz nieznacznie dłuższy płat środkowy edeagusa w widoku bocznym stopniowo zwężony ku hakowatemu wierzchołkowi, pozbawiony pośrodkowego ząbka, a w widoku parameralnym w odsiebnej połowie łyżkowaty i na samym szczycie spiczasty.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla równikowe wilgotne lasy nizinne, głównie o charakterze pierwotnym. Jego zasięg pionowy dochodzi do rzędnych około 550 m n.p.m. Osobniki dorosłe obserwowano od lutego do kwietnia oraz od września do października.
Gatunek orientalny, znany z półwyspowej i borneańskiej części Malezji, brunejskiego dystryktu Temburong oraz indonezyjskiego Borneo Południowego.
Przypisy
Kategoria:Kusaki Kategoria:Chrząszcze Brunei Kategoria:Chrząszcze Malezji Kategoria:Chrząszcze Indonezji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1915 roku Kategoria:Taksony nazwane przez Maxa Bernhauera