Po II wojnie światowej Na początku 1945 r. Stojanow jako pierwszy bułgarski pilot przesiadł się na radziecki myśliwiec Jak-9M i przeszkolił innych bułgarskich pilotów w jego pilotażu. W 1947 r. został podpułkownikiem i dowódcą lotnictwa myśliwskiego, w 1949 roku szef szkolenia bojowego Sił Powietrznych komunistycznej Bułgarii, a w 1951 r. – pułkownikiem i zastępcą dowódcy obrony powietrznej. Jako były oficer carskiej Bułgarii, przeszkolony przez niemieckich wojskowych, on i jego żona, a także podlegli mu w czasie wojny oficerowie carscy byli stale obserwowani przez Komitet Bezpieczeństwa Państwa (w ramach operacji oznaczonej jako „FRITZ”) aż do jego zwolnienia z wojska w 1956 roku – bez prawa do stałej pracy i z niewielką jak na swój stopień emeryturą.
Następnie był statystą w teatrze, muzealnikiem, pracownikiem hotelu i przewodnikiem po Monastyrze Rylskim. Jego jedyna wydrukowana książka pt. Nie branichme tebe, Sofija (bg. Ние бранихме тебе, София, pol. „Broniliśmy Cię, Sofio”) doczekała się pięciu wydań w języku bułgarskim i jednego w języku polskim w latach 1972–2018. Po przemianach politycznych w Bułgarii w 1992 r. został honorowo awansowany na generała majora rezerwy. Zmarł 13 marca 1997.