O ile ten pierwszy, rozgrywając się wokół zawodności centralnego planowania dotyczył odczucia niedoborów rynkowych i reglamentacji swobodnego działania przynosi klimat „duszności”, skrępowania, to ten drugi, oznaczający syndrom społecznej ekspozycji, zależny od mechanizmów rynkowych koncentruje się na odczuwania stałej groźby bezrobocia oraz dużych nierówności społecznych. W miarę upływu czasu, zdaniem Narojka, dojdzie do porzucenia dramatu duszności na rzecz dramatu ekspozycji, co wpłynie na zmiany perspektywy: z indywidualnego sprawstwa na bardziej zagregowane grupowe a nawet klasowe dostrzeganie osobistych niemożności życiowych.

Winicjusz Narojek proponował na podstawie swojej diagnozy systemu nie tylko reformę możliwą politycznie, ale też taką, która by godziła na podstawie aksjologicznych wyborów wartości kolektywistyczne z wartościami pluralistycznymiJoanna Kurczewska (1996) Reforma polityczna a aksjologia: w: Winicjusz Narojek. Jednostka wobec systemu. Antropologia trwania i zmiany, Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa, str. 208-211.