Narojek swoje wysiłki skoncentrował na pytaniu jak monolityczne społeczeństwo socjalistyczne w ogóle było możliweZygmunt Bauman(1996) Post-scriptum. Winicjusz Narojek - badacz i odkrywca. Winicjusz Narojek. Jednostka wobec systemu. Antropologia trwania i zmiany, Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa str. 233-234 a udzielając nieoczywistych odpowiedzi wskazywał na „[wyłączenie indywidualnych losów spod działania naturalnych praw rządzących życiem społecznym] ale także wyłączenie działań decydentów politycznych spod dyrektywnego/kolektywnego wpływu praw rządzących rynkiem i życiem gospodarczym w ogóle. Oba procesy warunkowały się nawzajem” Zygmunt Bauman (1996) Post-scriptum. Winicjusz Narojek - badacz i odkrywca. Winicjusz Narojek. Jednostka wobec systemu. Antropologia trwania i zmiany, Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa str. 235. Narojek wyszedł daleko poza powierzchowną tezę wskazującą na konflikt między władzą i społeczeństwem, więc diagnozę systemu poprowadził w kierunku „paternalizmu państwowego, w którym ludzie na stanowiskach, występujący w roli dysponentów, występowali równocześnie w roli petentów. Wzajemne stosunki petentów i dysponentów nie były symetryczne, a dostęp do dóbr nosił cechy rozbudowanej gradacji.