Skarb panagiurski (także: Skarb z PanagjuriszteKSNG w zeszycie 11, 2009, s. 61, podaje polską nazwę miejscowości Panagjuriszte, nie Panagiuriszte; co sugerowałoby nazewnictwo „skarb panagjurski”. Literatura tematu jednakże używa pisowni „skarb panagiurski” i dlatego taka jest stosowana w tym artykule. Zob. Conczewa 1979, s. 100.; .) – unikalny zbiór dziewięciu złotych naczyń o łącznej masie 6,164 kg, datowany na przełom IV i III wieku p.n.e. Odkryty przypadkowo 8 grudnia 1949 roku w okolicach miasta Panagjuriszte w Bułgarii przez braci Pawła, Petka i Michaiła Dejkowów, skarb jest jednym z najcenniejszych znalezisk związanych z kulturą tracką. W jego skład wchodzą fiale (naczynie libacyjne), amfora, trzy ojnochoe oraz cztery rytony. Wszystkie te przedmioty charakteryzują się wyjątkową precyzją wykonania i bogatą dekoracją reliefową, przedstawiającą sceny mitologiczne, bóstwa oraz motywy zoomorficzne.
Ikonografia wyraźnie odzwierciedla wpływy greckie, co sugeruje, że skarb mógł być dziełem hellenistycznych rzemieślników, wykonujących zamówienie dla trackiej arystokracji lub lokalnych toreutów, którzy doskonale opanowali techniki i styl sztuki greckiej.