Utwór łączy refleksję nad codziennymi „odblaskami” zjawisk nadprzyrodzonych z analizą samego procesu percepcji, ukazując, że rzeczywistość może wykraczać poza racjonalne i zmysłowe doświadczenie człowieka. Wietecha wiąże też utwór z zainteresowaniem Prusa spirytyzmem oraz z jego późniejszymi próbami literackiego eksplorowania zjawisk psychicznych i paranormalnych. Według Wietechy, kolejny znaczący utwór Prusa, w którym powraca do tych zagadnień, to „Sen” z 1890 r.
Antoni Smuszkiewicz uznał utwór za zabawny, umiejscawiając go na pograniczu popularyzatorskiego nurtu fantastyki pozytywistycznej, pisząc, że o ile nie można go zaliczyć do gatunku stricte fantastyki naukowej (SF) z powodu motywu ingerencji sił nadprzyrodzonych, zbliża go do niej refleksja nad naukowymi prawami rządzącymi światem. Według Andrzeja Niewiadowskiego, jest to opowiadanie o charakterze filozoficznym, wykorzystujące elementy konwencji SF, i jeden z nielicznych polskich utworów w tej konwencji w literaturze pozytywistycznej. Niewiadowski i Smuszkiewicz w swoim późniejszym Leksykonie polskiej literatury fantastycznonaukowej zwrócili uwagę na wykorzystanie „motywacji naukowej”, ale też uznali użycie tej konwencji za „wybitnie usługowe”.