Kalat al-Bahrajn było stolicą Dilmunu, jednej z najważniejszych starożytnych cywilizacji Bliskiego Wschodu – znanej do czasu odkrycia w 1954 roku bahrajńskiego stanowiska jedynie z sumeryjskich źródeł pisanych – i zawiera jej najcenniejsze pozostałości materialne. Miasto stanowiło ośrodek łączący handel płodami rolnymi wyspy Al-Bahrajn z handlem morskim. Od III tysiąclecia p.n.e. do I tysiąclecia p.n.e. handlowano głównie z cywilizacją doliny Indusu i Mezopotamią, a w późniejszym okresie (od III do XVI wieku n.e.) również z Chinami i cywilizacjami zamieszkującymi basen Morza Śródziemnego. Jako centrum wymiany gospodarczej Kalat al-Bahrajn miało też duże znaczenie polityczne. Świadectwem przenikania się różnych wpływów kulturowych są monumentalne budowle obronne – pozostałości przybrzeżnej twierdzy z III wieku n.e. oraz XVI-wieczny fort na szczycie tellu, od którego pochodzi nazwa stanowiska archeologicznego.