Haploglossa bernhaueri – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny rydzenic. Zamieszkuje zachodnią i środkową część Europy.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1902 roku przez Maxa Baernhauera pod nazwą Microglossa longicornis. Okazała się ona jednak młodszym homonimem i w 1907 roku Jean Sainte-Claire Deville wprowadził dlań nową nazwę Microglossa bernhaueri.
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym ciele długości od 3,6 do 4,2 mm. Głowa jest czarniawobrązowa; jej powierzchnia punktowana jest silnie i gęsto, a przestrzenie międzypunktowe są przynajmniej częściowo szagrynowane. Kolor czułków jest czarniawobrązowy z przynajmniej nasadową ⅓ rdzawoczerwoną. Mają one poprzeczne człony środkowe, a człony drugi i trzeci są jednakowych długości. Głaszczki szczękowe budują cztery człony, z których ostatni jest wrzecionowaty i pozbawiony modyfikacji. Wargę dolną cechuje niewykrojony na szczycie języczek. Przedplecze jest o ⅓ szersze niż dłuższe, najszersze pośrodku długości, w zarysie o lekko zaokrąglonych bokach, słabiej niż u H. nidicola zwężone ku przodowi. Ubarwienie ma czarniawobrązowe z rdzawoczerwonymi bokami. Punktowanie przedplecza jest silne i gęste, lżejsze i gęściej rozmieszczone niż u rydzeniczki gniazdowej. Odległości między punktami są zawsze mniejsze niż ich średnice.