4 Pułk Strzelców Raciborskich albo 4 Raciborski Pułk Piechoty (potem 15 Raciborski Pułk Piechoty) – powstańcza jednostka wojskowa istniejąca w okresie III powstania śląskiego.
Powstanie pułku 4 pułk strzelców raciborskich został sformowany 2 maja 1921 r. na bazie istniejącego w powiecie raciborskim od 1919 r. oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Jej pierwszym organizatorem był Alfons ZgrzebniokJerzy Pająk, Alojzy Nowara, Trzecie powstanie śląskie na Ziemi Raciborskiej, Racibórz 1962, s. 9–17., a po jego dekonspiracji i opuszczeniu terenu powiatu jego funkcję komendanta powiatowego przejął Jan WyglendaAleksander Kwiatek, Raciborska Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląskiego,, [w:] Encyklopedia powstań śląskich, Opole 1982, s. 465.. W marcu 1919 funkcję komendanta powiatowego przejął objął Jan Pleszka z Kuźni Raciborskiej a jego zastępcą został Karol Górecki z Markowic. Powstała wówczas sieć instruktorów i mężów zaufania organizacji. W przededniu powstania w kwietniu 1921 raciborska POW liczyła 2100 ludzi wyposażonych w ponad 500 karabinów, ok. 100 sztuk broni krótkiej, 9 kaemów i 3 granatniki.