Barklya syringifolia – gatunek roślin z rodziny bobowatych (Fabaceae) reprezentujący monotypowy rodzaj Barklya. Endemit wschodniej Australii (północno-wschodnia Nowa Południowa Walia, wschodni Queensland). Rośnie w lasach i zaroślach na glebach powstających na piaskowcach, granitodiorytach i bazaltach. Kwitnie od października do stycznia, a owocuje od lutego do maja. Roślina uprawiana jest jako ozdobna.
W nazwie naukowej rodzaju upamiętniony został Sir Henry Barkly (1815–1898), gubernator stanu Wiktoria.
Morfologia Pokrój Drzewo do 18 m wysokości. Pędy nagie, kora dość gładka, biaława do szarobrązowej. Liście Skrętoległe, z ogonkami liściowymi 2–8 cm długości, u nasady z przylistkami jajowatymi, 1,5 mm długości. Blaszka szeroko sercowata, 2,5–9 cm długości i szerokości, tępo lub czasami krótko zaostrzona. Na górnej powierzchni błyszcząca, od spodu bladozielona. Od podstawy rozchodzi się 7 wiązek przewodzących, między którymi wiązki kolejnych rzędów tworzą siateczkę. Kwiaty Drobne, zebrane w gęste grona wyrastające na szczytach pędów i osiągających długość od kilku do kilkunastu cm. Grona te skupione są w wiechokształtne kwiatostany złożone. Działki dzwonkowatego kielicha osiągają do 3 mm długości, ząbki są krótkie i tępe.