Wspomnienie Arkadii Starożytna Grecja miała trwałą fascynację regionem Arkadii na Peloponezie, który wielu starożytnych Greków początkowo odrzucało jako miejsce prymitywne. W końcu Arkadia była daleka od wysoko rozwiniętej cywilizacji Aten. Arkadyjczycy byli przedstawiani jako myśliwi, zbieracze i zmysłowcy żyjący w surowym środowisku naturalnym. Jednakże epoce hellenistycznej Arkadia stała się w powszechnej świadomości bardziej ideą niż miejscem geograficznym.
Aleksandria, założona przez Aleksandra Wielkiego, rozrosła się w metropolię liczącą ponad milion mieszkańców. Miasto było brudne, zanieczyszczone i pełne chorób. Jej mieszkańcy rozwinęli to, co możemy teraz nazwać nostalgią za prostszymi czasami. Zwrócili się ku Arkadii, która symbolizowała czysty, spokojny krajobraz, jak i duchowy azyl prostego życia.
Teokryt (316–260 p.n.e.), powszechnie uważany za twórcę poezji pasterskiej, dał wyraz tej tęsknocie za powrotem do prostego życia. Napisał wiele sielanek, w których pasterze igrali na łonie natury i brali udział w konkursach poetyckich i pieśniarskich. Teokryt wywyższał pasterzy i chłopów ponad ich status społeczny i kulturowy.