Jedyne, co można udokumentować, to że medale zostały wybite w Australii przy użyciu metody wosku traconego, ponieważ wykonanie metalowej matrycy byłoby zbyt drogie. Szacunki liczby odlanych medali wahają się od 25 do kilkuset, przy czym najpowszechniej przyjętą liczbą jest 50. Medal został wykonany bez standardowej dla amerykańskich odznaczeń metalowej zapinki, zamiast tego był mocowany do munduru za pomocą dużej agrafki używanej do zamykania worków na pranie na pokładach okrętów amerykańskiej marynarki wojennej. Do każdego medalu dodawano certyfikat nadania.
Kiedy medale były gotowe, porucznik Frank Farrell, oficer wywiadu 7 Pułku Marines i były redaktor „New York World-Telegram”, został wyznaczony do napisania tekstu i nadzorowania druku certyfikatów nadania. Podporucznik John C. Schiller Jr. został obciążony zadaniem pobierania opłat za wybicie medalu, a podpułkownik (później pułkownik) Edmond J. Buckley został mianowany „Wielkim Mistrzem Orderu” i podpisał kilka certyfikatów.
Na rynku kolekcjonerskim można spotkać podróbki medalu, które łatwo rozpoznać po innym rodzaju metalu, innej patynie i braku wielu detali.