Opactwo cesarskie w Salem (niem. Reichsabtei Salem) – rzymskokatolicka placówka zakonu cystersów znajdująca się w niemieckiej gminie Salem, funkcjonująca w latach 1134–1802.
Historia W 1134 roku Guntram von Adelsreute przekazał cystersom miejscowość Salemanswilare i 200 hektarów ziemi na założenie klasztoru. W 1140 akt erygowania placówki potwierdził papież Innocenty II. Od 1142 opactwo znajdowało się pod opieką królewską, nadaną przez Konrada III Hohenstaufa. W 1310 roku mieszkało tu ponad 300 mnichów. We wczesnej nowożytności zakonnicy mieli prawo zasiadania na na Sejmie Rzeszy.
W 1697 kompleks został zniszczony przez pożar, ocalał jedynie gotycki kościół. Nowe obiekty wybudowano w stylu barokowym wg projektu , a część dekoracji powierzono i Feuchtmayerom. Zakonnicy administrowali wówczas obszarem o powierzchni 330 km2 zamieszkiwanym przez ok. 6 tysięcy mieszkańców.
W 1802 placówkę poddano kasacie podczas okupacji napoleońskiej, a dwa lata później jej majątek został przejęty przez władców Badenii, którzy przekształcili klasztor w rezydencję dla członków rodziny książęcej. W 1920 książę Max von Baden i pedagog Kurt Hahn założyli tu uczelnię Schule Schloss Salem.