Dowódca ośrodka ppłk Kazimierz Świderski dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej w rejonie Zdołbunowa. Dowództwo nad częścią ośrodka objął ppłk Henryk Dudek dotychczasowy dowódca OZN 10 pal. 22 września dowodzona przez ppłk. Henryka Dudka pozostała część ośrodka dotarła do Małoryty i weszła w skład Dywizji „Brzoza”, późniejszej 50 Dywizji Piechoty „Brzoza” i wzięła udział w bitwie pod Kockiem. Ppłk Henryk Dudek objął stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 50 DP, które sprawował do 27 września. Inna grupa żołnierzy OZAL nr 4 dołączyła do Składnicy Materiałów Intendenckich nr IV z Łodzi w Nadwornej koło Stanisławowa, w następnych dniach wycofała się przed oddziałami sowieckimi. Przekroczyła granicę węgierską na Przełęczy Tatarskiej. Rozproszone grupy dostały się do niewoli sowieckiej.
20 września z Karolówki pod Włodawą odeszła na zachód część OZAL nr 4 (OZN 7 pal) pod dowództwem kpt. Włodzimierza Wodzinowskiego wycofując się dołączyła pod dowództwo mjr. Jana Sałęgi i pomaszerowała przez Chełm Lubelski, Dubienkę, Hrubieszów, Tyszowce, Krasnobród do rejonu Tarnogrodu. W tym rejonie część OZAL nr 4, 29 września zostały okrążone przez wojska sowieckie i dostały się do niewoli.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ośrodki zapasowe artylerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie ośrodki zapasowe utworzone w 1939 Kategoria:Polskie ośrodki zapasowe rozwiązane w 1939