zdobywała praktykę, pracując dodatkowo jako wolontariusz w kilku warszawskich szpitalach. W 1927 wyszła za mąż za dr Władysława Deringa i przyjęła nazwisko Dering-Ossowska. W 1930 otrzymała dyplom i stopień naukowy doktora wszech nauk lekarskich. Interesując się radiologią i pediatrią, w 1934 objęła samodzielne stanowisko p.o. kierownika Pracowni Radiologicznej Szpitala Dziecięcego przy ul. Leszno. Równocześnie wiele publikowała w czasopiśmie „Medycyna”.
Podczas kampanii wrześniowej pracowała jako lekarz w szeregach Cywilnej Obrony Warszawy w Szpitalu Wolskim. Od 1940 jako „Krystyna” rozpoczęła służbę w Związku Walki Zbrojnej (być może przedtem już należała do TAP), pracując w szpitalu na Lesznie: miała możliwość wystawiania fałszywych orzeczeń lekarskich zagrożonym wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, a mieszkanie jej przy ul. Mokotowskiej było jednym z punktów kontaktowych ZWZ. 13 listopada 1941 została na skutek donosu została zabrana z domu i osadzona na Pawiaku, gdzie dzięki wstawiennictwu więźniarki dr Anny Czuperskiej, która tam pracowała została zatrudniona w kolumnie sanitarnej jako lekarz funkcyjny na tzw. „Serbii” – oddziale kobiecym oraz na oddziale męskim. Na oddziale kontynuowała służbę konspiracyjną, wchodząc w skład siatki łączności wewnętrznej komórki więziennej referatu „998” II O KG ZWZ-AK.