wchodziła w skład kolegiów redakcyjnych miesięczników „Wiedza i Życie” oraz „Teatr”. Była zastępcą kierownika Wydziału Oświaty i Kultury KC PPR (1948) i Wydziału Kultury KC PZPR (1948–1951) oraz delegatką na dwa zjazdy i Krajową Konferencję PZPR. W latach 1950–1957 wykładała w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych i Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, gdzie kierowała katedrą materializmu dialektycznego i historycznego, a w 1954 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1950 przyjęta do Związku Literatów Polskich.

Po śmierci Stalina zaczęła przejawiać bardziej krytyczne tendencje, składając m.in. samokrytykę, akceptując częściowe odchodzenie od socrealizmu i partyjnego kierowania kulturą. Wystąpiła również przeciwko radzieckiej interwencji wojskowej na Węgrzech w 1956. W efekcie została odsunięta od wyższych stanowisk i w kwietniu 1957 skierowana jako I radca do ambasady PRL w Hadze;