Pomimo że kanony mogły być powszechnie znane w czasach Wilhelma, wydaje się, że tylko jeden egzemplarz, znajdujący się w kościele w Sydonie, przetrwał muzułmański podbój królestwa. Egzemplarz ten dotarł do Europy, gdzie do 1330 roku znajdował się w bibliotece papieskiej w Awinionie. Obecnie znajduje się w Bibliotece Watykańskiej (MS Vat. Lat. 1345).
Egzemplarz został zredagowany i wydany w kolekcji Sacrorum Conciliorum nova et amplissima Giovanniego Domenico Mansiego w XVIII wieku. Ostatnim, nowym wydaniem jest ich redakcja i publikacja przez Benjamina Z. Kedara w Speculum (t. 74, 1999). Według Kedara, kanony te w dużej mierze wywodzą się z bizantyjskiej <i>Eklogi</i>, ogłoszonej przez Leona III i Konstantyna V w 741 r. Kedar jest zdania, że kanony zostały wprowadzono w życie w XII wieku,Benjamin Z. Kedar, "On the Origins of the Earliest Laws of Frankish Jerusalem: The Canons of the Council of Nablus, 1120" (Speculum 74 (1999)), pp. 330-331. chociaż Marwan Nader się z tym nie zgadza twierdząc, że nie zostały one uwzględnione w Livre des Assises de la Cour des Bourgeois i innych Assizes of Jerusalem, które spisane zostały w XIII wieku.Marwan Nader, Burgesses and Burgess Law in the Latin Kingdoms of Jerusalem and Cyprus (1099-1325) (Ashgate, 2006), pg.