Kanony 8-11 ustanawiają kary za sodomię, będąc jednocześnie pierwszym wprowadzeniem tego typu kar w prawie średniowiecznego świata chrześcijańskiego. Zgodnie z kanonem 8 dorosły sodomita, „tam faciens quam paciens” (zarówno strona aktywna, jak i bierna), powinien zostać spalony na stosie. Jeśli jednak stroną bierną jest dziecko lub osoba starsza, kanon 9 nakazuje spalić tylko stronę aktywną, przy czym wystarczy, aby strona bierna wyraziła skruchę, gdyż domniemywa się, iż zgrzeszyła wbrew własnej woli. Jeżeli sodomia dokonała się wbrew jego woli, ale z jakiegoś powodu ją ukrywa, kanon 10 stanowi, że on również zostanie osądzony jako sodomita. Kanon 11 zezwala skazanemu za sodomię na pokutę oraz uniknięcie kary. Jeśli zostanie przyłapany na akcie sodomii po raz kolejny, będzie mógł ponownie okazać skruchę, lecz zostanie wygnany z królestwa.