By pierwszym pianistą jazzowym, który grał na czeleście (od 1936). Grał na niej jako sideman w nagraniach kilku płyt z gitarzystą Charliem Christianem, pianistą Teddym Wilsonem i klarnecistą Edmondem Hallem. W 1941 grał też na klawesynie w szeregu sesji nagraniowych.
Z nastaniem lat 60. skończyła się moda na boogie-woogie. Nadal występował i nagrywał w Chicago i Kalifornii, ale już w znacznie ograniczonym wymiarze. Stał się wykonawcą niemal zapomnianym. W tym czasie polubił okolice Minneapolis i samo miasto, w którym mieszkał jego brat z córką. Często ich odwiedzał. Ponadto raz w roku występował w restauracji The White House w miasteczku Golden Valley na obrzeżach Minneapolis. W 1964 przyjechał na trzytygodniowy kontrakt. 7 czerwca po występie wjechał z parkingu o drugiej w nocy swoim Chryslerem. Na drodze stanowej nr 55 w jego auto uderzył z tyłu inny samochód. Jadący z prędkością ok. 130 km/h i pchający Chryslera pojazd, zatrzymał się dopiero po uderzeniu obu aut w drzewo. Lewis zginął na miejscu. Pasażer z samochodu sprawcy wypadku zmarł po kilku dniach. Natomiast sam sprawca ocalał.
Pianista został pochowany w Lincoln Memorial Park w kalifornijskim Carson.