Okres I B Początek tego okresu datuje się na około 1900 rok p.n.e. W tym okresie w ceramice harappańskiej, która stanowi w tym okresie już tylko niespełna 40% ogółu ceramiki, pojawiają się też naczynia w kolorze płowym oraz charakterystyczny dla dojrzałego okresu harappańskiego kielich na podstawce. Pojawiają się miniaturowe pokrywki na naczynia, zmniejsza się jednak różnorodność motywów dekoracyjnych. Gruba i prosta ceramika czerwona, która dominuje w tym okresie (ok. 60%) przyjmuje typowe formy harappańskie. Formami nieharappańskimi są miska z uchwytem oraz głębokie misy. Misy z uchwytami nieznane są w regionie Saurashtry (półwysep Kathijawar), jednak poświadczono ich występowanie w niedalekim Desalpurze. Gruba i prosta ceramika jest znana na terenach Kathijawaru i Sindhu głównie z późniejszego okresu, toteż jej przedwczesne pojawienie się w Surkotadzie było związane najprawdopodobniej z przybyciem tutaj nowej grupy osadników z innych terenów. Rzadko pojawia się czerwona ceramika polichromowana. Zabudowa miasta nie różni się znacznie od pochodzącej z okresu I A. Okres ten kończy się pożarem, który objął całość stanowiska w Surkotadzie.