Witold Stankiewicz (ur. 18 czerwca 1896 w Zamościu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Bolesława urodzony 18 czerwca 1896 w Zamościu, ówczesnym mieście powiatowym guberni lubelskiej. Uczestnik wojny z bolszewikami. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 389. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 27. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 2 listopada 1928, „złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego”, został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1928–1930, z równoczesnym przeniesieniem macierzyście do kadry oficerów kawalerii. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Brygady Kawalerii „Poznań” na stanowisko oficera sztabu.