Leon Jan Panczakiewicz (ur. 16 maja 1897 w Nowym Targu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 16 maja 1897 w Nowym Targu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Petroneli z Pieniążków. W 1908 rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum w Nowym Targu. W trakcie nauki wstąpił do Drużyny Podhalańskiej. 3 sierpnia 1914 wstąpił do „straży obywatelskiej” w rodzinnym mieście, a 9 listopada tego roku jako uczeń VI klasy wystąpił z gimnazjum.
3 stycznia 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Od 19 marca tego roku do września 1917 walczył w szeregach 3 szwadronu dywizjonu jazdy, a następnie 1 pułku ułanów. Od 3 lutego do 4 kwietnia 1917 był uczniem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego w Ostrołęce. Ukończył kurs z wynikiem dobrym w stopniu starszego ułana. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do armii austro-węgierskiej, w której służył do 10 października 1918.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Brygady Górskiej Strzelców Podhalańskich. W 1919 został mianowany podporucznikiem. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w szeregach 201 ochotniczego pułku szwoleżerów.