Macromantis osiąga na północy Nikaraguę w Ameryce Środkowej, natomiast zasięg pozostałych rodzajów ograniczony jest do terenu Ameryki Południowej.
Owady te zasiedlają przede wszystkim wilgotne lasy równikowe Amazonii, ale występują też w formacjach o wykształconej porze suchej i mokrej, takich jak llanos orientales na północy oraz caatinga i cerrado na południu. Bytują wśród rozmaitej roślinności; jedynie rodzaje Paraphotina i Orthoderella wykazują specjalizację do przebywania na gałęziach.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1915 roku przez Ermanna Giglio-Tosa jako podrodzina Photininae w obrębie modliszkowatych, obejmująca plemiona Coptopteriges, Photinae, Orthoderellae i Irides. W systemie Antona Handlirscha z 1930 roku plemiona te sklasyfikowane zostały w podrodzinie Mantinae. Max Beier w systemie z 1964 roku wyróżnił w obrębie modliszkowatych podrodzinę Photininae z plemionami Photinini i Coptopterygini i tak samo uczynili w swoim systemie z 2002 roku Reinhard Ehrmann i Roger Roy. W bazującym na wynikach molekularnej analizy filogenetycznej systemie Julia Riviery i Gavina J. Svensona z 2016 roku plemiona te wyniesiono do rangi osobnych rodzin, Coptopterygidae i Photinaidae. Tę drugą podzielono na cztery podrodziny, a jedną z nich na trzy plemiona. W uwzględniającym także dane morfologiczne systemie Christiana J.