18 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Został przydzielony jako sierżant do 2. kompanii I batalionu 1 pułku piechoty. 18 lutego 1915 został awansowany do stopnia sierżanta. Pełnił obowiązki sekcyjnego, następnie sierżanta liniowego, podoficera ordynansowego i dowódcy plutonu w 3. kompanii I baonu 1 pp. 1 stycznia 1917 został mianowany chorążym piechoty. 31 marca 1917 był odnotowany w 3. kompanii I baonu 1 pp i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po odezwie Tymczasowej Rady Stanu z 18 maja 1917 wystąpił 20 czerwca tego roku do cesarza Karola I o zwolnienie z obywatelstwa austriackiego oraz do TRS o przyznanie obywatelstwa Królestwa Polskiego. Był ostatnim adiutantem pułku przed jego rozwiązaniem (do 18 września 1917). Później został wcielony do austriackiego 100 pułku piechoty i wysłany na front włoski. 18 grudnia 1917 w walkach nad Piawą, ciężko ranny i kontuzjowany, dostał się do niewoli włoskiej. W czerwcu 1918 jako inwalida wojenny został zwolniony z niewoli i wrócił do Galicji Zachodniej. Leczył się w szpitalu wojskowym w Krakowie.