Wziął udział w walkach odwrotowych dywizji, a następnie w kontruderzeniu znad Wieprza i bitwie nad Niemnem.
W początku styczniu 1921 wrócił do Warszawy i kontynuował naukę na kursie. Od 1 czerwca tego roku jego oddziałem macierzystym był 1 pułk piechoty Legionów. W październiku 1921, po ukończeniu kursu i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” został przydzielony do 20 Dywizji Piechoty w Słonimie na stanowisko szefa sztabu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 499. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony macierzyście do 79 pułku piechoty w Słonimie z pozostawieniem na stanowisku szefa sztabu 20 DP. Z dniem 15 października 1923 został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego na stanowisko szefa Wydziału Wychowania Fizycznego. W lipcu 1926 został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce, w celu odbycia stażu na stanowisku dowódcy batalionu. W listopadzie 1927 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa Oddziału Wyszkolenia. W listopadzie 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III, a z dniem 31 sierpnia 1929 przeniesiony w stan spoczynku.