Getto w Gostyninie – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Gostyninnie.
Historia Getto powstało najprawdopodobniej 15 marca 1941 roku, jako możliwa data podawany jest także wrzesień 1940 roku. Getto obejmowało prawą stronę ulicy Zamkowej od rynku do ulicy Bagnistej (obecnie Termalnej), dom na ulicy Piłsudskiego i ulicy Bagnistej oraz obszar od ulic Olszowej i Piłsudskiego do Skrwy. Powierzchnia getta wynosiła 1,5 hektara. Oprócz żydowskich mieszkańców Gostynina w getcie uwięzionych było także 10 rodzin żydowskich z Gdyni i Pomorza oraz jedna Żydówka z Palestyny.
Początkowo było to getto otwarte, a więźniowie getta handlowali z polskimi sąsiadami. Później getto zostało jednak odizolowane. Otoczone było drewnianym płotem i drutem kolczastym. W okresie otwarcia getta kilkakrotnie przebywał w nim Icchak Cukierman. W getcie funkcjonował Judenrat oraz policja żydowska, granice getta pilnowane były przez funkcjonariuszy Ordnungspolizei i lokalnej policji pomocniczej. Żydzi wykorzystywani byli do pracy przymusowej na terenie miasta, m.in. w zakładach rzemieślniczych lub na polach uprawnych. Dzienna racja żywnościowa więźniów wynosiła 250 gramów chleba i ćwierć litra mleka. Na tydzień otrzymywali również 100 gramów tłuszczu oraz, raz na miesiąc, 250 gramów cukru.