Głównymi źródłami dla dziennika Preka były: własne spostrzeżenia i obserwacja, informacje od najbliższego otoczenia i osób trzecich, a także gazety, rękopisy, obrazy.
Dziennik planował pisać do śmierci matki, o czym świadczy zapisane w nim zdanie: Mój dziennik zebrany z wszystkich codziennych zdarzeń i widowisk, za pomocą mojej matki spisany, zakończony jej zgonem. W postanowieniu wytrzymał pół roku. Wznowił pisanie 23 czerwca 1839 r., ostatecznie zakończył w 1855 r. Po śmierci Franciszka Ksawerego Preka w 1863 r. dziennik został opracowany przez Henryka Barycza i wydany w 1959 r. Barycz zapiski artysty uznał za wścibskie, wytykając mu jego niezaspokojoną ciekawość, jednak to, według niego, nadało im wyjątkowego charakteru, przepełnionego barwnymi opisami oraz szczegółami.
Podróż do Krakowa thumb|Portret Ignacego Krasickiego, miedzioryt Antona Tepplara wg rysunku Franciszka Ksawerego Preka, z: Wizerunki znakomitych ludzi w Polszcze..., Kraków 1830, z. 2 tabl. 6 W 1827 r. Prek odbył podróż do Krakowa, gdzie odwiedził rodzinę Potockich. W trakcie tego pobytu w 1828 r. rozpoczął prace nad ikonografią biograficzną wybitnych Polaków zatytułowaną Wizerunek znakomitych ludzi w Polszcze z dołączeniem, krótkiego każdej osoby żywota, wydane staraniem Xawerego Preka.