W 1968 r. w 11. Szybowcowych Mistrzostwach Świata w Lesznie pięciu zawodników latało na szybowcach Schempp-Hirth Cirrus w klasie otwartej. Zwyciężył lecący na nim Harro Wöndl z Austrii, na dziewiątym miejscu został sklasyfikowany Charles Yates z Kanady. W 1974 r. w australijskim mieście Waikerie rozegrano 14. Szybowcowe Mistrzostwa Świata. Po raz kolejny Cirrus udowodnił, że jest konstrukcją pozwalająca mierzyć się z najlepszymi szybowcami na świecie. Dwóch zawodników, latających na Cirrusach, uplasowało się w pierwszej dziesiątce klasy standard. Ben Green z USA był dziewiąty, a K. Ahrens z RFN dziesiąty.
Konstrukcja Skrzydło ze skrzynkowym dźwigarem z laminatu. W kesonie noskowym umieszczono zbiorniki na balast wodny (50 litrów w każdym skrzydle). Lotki bezszczelinowe, hamulce aerodynamiczne systemu DFS umieszczone zarówno na górnej i dolnej powierzchni płata. Szybowiec nie posiada klap. Kadłub, o kształcie tzw. „kijanki”, posiada w centralnej części stalowy szkielet spawany, do którego jest montowana część ogonowa z usterzeniem w układzie T, podwozie oraz skrzydła.