Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku. W listopadzie 1940 roku ulica znalazła się w warszawskim getcie. W kamienicy nr 28 Wydział Opieki Społecznej Rady Żydowskiej zorganizował schronisko dla sierot. W październiku 1941 roku, w związku wyłączeniem z getta terenu na zachód od ulicy Żelaznej, do gmachu Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Pracowników Handlowych i Przemysłowych przeniesiono Dom Sierot. W grudniu tego samego roku w kamienicy nr 53 doszło do jednego z czterech udokumentowanych przypadków kanibalizmu w dzielnicy zamkniętej. W sierpniu 1942 roku, z powodu likwidacji w trakcie wielkiej akcji deportacyjnej tzw. małego getta, ulicę włączono do aryjskiej części miasta.

W czasie powstania warszawskiego ulica znajdowała się na terenie kontrolowanym przez Polaków. Była terenem działania głównie oddziałów ze zgrupowania „Chrobry II”;