W latach 1958–1970 pozostawał dyrektorem Instytutu Łączności. 3 października 1967 uchwałą Rady Państwa przyznała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, pomimo że posiadał jedynie tytuł magistra inżyniera. W 1970 został pracownikiem naukowym Instytutu Telekomunikacji Politechniki Warszawskiej, gdzie zajmował się telekomunikacją światłowodową. Należał do Stowarzyszenia Elektryków Polskich, przewodniczył Sekcji Telekomunikacyjnej Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk i należał do Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Łączności. Współautor publikacji o tematyce telekomunikacji. Jego zespół w 1979 oddał do użytku pierwszą w Polsce i państwach Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej linię światłowodową.
Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Odznaczenia i wyróżnienia Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Walecznych (za udział w obronie Warszawy), Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.