Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i nadal dowodził 40 pp we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 83. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1923 został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko dowódcy pułku, lecz już 1 czerwca tego roku został przeniesiony na takie samo stanowisko do 25 pułku piechoty w Piotrkowie. Z dniem 15 stycznia 1925 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. W kwietniu 1927 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Z dniem 1 października 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 30 listopada tego przeniesiony w stan spoczynku.
W 1933 był zatrudniony w Spółce w charakterze urzędnika. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Zmarł 31 grudnia 1942 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach [kwatera A 8, rząd 8, grób 25 (23)].