Eugeniusz Pawłowski (ur. 13 grudnia 1902 w Krakowie, zm. 11 listopada 1986 w Nowym Sączu) – polski językoznawca, pisarz, działacz społeczny, harcerz, doktor habilitowany, nauczyciel akademicki. Jest określany jako jeden z najlepszych znawców gwar polskich na Podtatrzu i w Sądecczyźnie.
Życiorys Urodził się 13 grudnia 1902 roku w Krakowie. W 1903 roku zmarła jego matka, dlatego wraz z bratem Bogumiłem zamieszkał u krewnych w Nowym Sączu. W roku 1920 ukończył gimnazjum klasyczne im. Jana Długosza.
W latach 1920–1924 studiował filologię polską na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jednym z jego nauczycieli w czasie studiów był Kazimierz Nitsch, który rozbudził w nim zainteresowania językowe. Eugeniusz Pawłowski interesował się turystyką górską i pracą w harcerstwie, gdzie miał do czynienia z folklorem polskim, co od momentu zakończenia studiów zaczęło łączyć się z jego badaniami naukowymi. Pawłowski i Nitsch przez lata utrzymywali kontakt i pisali wspólnie artykuły naukowe.
Po studiach rozpoczął pracę jako nauczyciel w szkole średniej. Pracował kolejno w I Gimnazjum, II Gimnazjum i Liceum, w Liceum Pedagogicznym i w II Liceum Ogólnokształcącym w Nowym Sączu.