We Vlašce Malej duży, dwupiętrowy żelbetowy bunkier był chroniony trzema rzędami drutu kolczastego. W ufortyfikowanym budynku szkoły umiejscowiono stanowisko dowodzenia obroną. Od 1943 roku wszystkie linie obronne były stale wzmacniane i dodawano nowe. W ten sposób utworzono w Podvučijaku elastyczną obronę, umożliwiającą szybkie manewrowanie siłami i wysoką gotowość bojową.
Według historyków Stipo Pilicia i Blanki Matkovicia liczebność personelu formacji ustaszów w pierwszej fazie walk o Podvučijak w źródłach jugosłowiańskich określana jest od 3500 do 4000 osób. Uważają oni jednak, że najbardziej prawdopodobna liczba to około 3000. Część ustaszów zdecydowała się nie podejmować walki i na własną rękę wyrwać się z okrążenia armii jugosłowiańskiej.
Liczebność sił biorących udział w operacji przeciwko ustaszom w Podvučijaku nie została dokładnie ustalona. Według portalu Vojska.net pod koniec wojny większość jednostek była wyczerpana długimi walkami, a dostępnych rezerw było niewiele lub nie było ich wcale. Przeciętnie wielkość brygady partyzanckiej wahała się wtedy od 1000 do 1500 osób. Na tej podstawie liczbę 3–4 brygad biorących udział w pierwszej fazie działań przeciwko Podvučijakowi oszacowano na 4000–5000 ludzi, przy słabym wsparciu artyleryjskim i całkowitym braku czołgów.